Birlashtirilgan preparat, uning ta'siri tarkibidagi komponentlarning xususiyatlari bilan belgilanadi. Telmisartan - angiotenzin II retseptorlarining (AT1 subtipi) maxsus antagonistidir. Ushbu retseptor subtipiga juda yuqori afinitetga ega bo‘lgan telmisartan angiotenzin II ni AT1 retseptorlari bilan bog‘lanishdan chiqaradi. AT1 retseptorlarining agonisti sifatida hech qanday xususiyatlarni ko‘rsatmaydi. Telmisartan AT1 retseptorlari bilan tanlab bog‘lanadi. Retseptorlar bilan bog‘lanish uzoq muddatli. Telmisartan boshqa AT retseptor subtiplariga afinitet ko‘rsatmaydi. Boshqa retseptor subtiplarining funksional ahamiyati va telmisartan ta'sirida angiotenzin II darajasining ularga ta'siri noma'lum. Telmisartan qon plazmasida aldosteron darajasini pasaytiradi. Inson qon plazmasida reninni inhibe qilmaydi va ion kanallarini bloklamaydi. U bradikininni ham parchalovchi APEF (kinaza II) ni inhibe qilmaydi. Shuning uchun bradikinin bilan bog‘liq nojo‘ya ta'sirlar qayd etilmaydi. Telmisartan 80 mg dozada insonda angiotenzin II ning gipertenziv ta'sirini deyarli to‘liq bostiradi. Telmisartan ta'siri 24 soatdan ortiq davom etadi va 48 soatgacha kuzatiladi. Ta'sir birinchi dozani (40 yoki 80 mg) ichgandan keyin 3 soat ichida rivojlanadi. AHDning maksimal pasayishi davolashni boshlaganidan keyin 4-8 hafta ichida erishiladi va uzoq muddatli terapiya davomida saqlanadi. Gipotenziv ta'sir preparatni qabul qilgandan keyin 24 soatdan ortiq davom etadi, shu jumladan keyingi dozani qabul qilishdan oldin oxirgi 4 soat ichida. Bu ambulator AHDni o‘lchash orqali tasdiqlangan. Arterial gipertenziyada telmisartan sistolik va diastolik bosimni pasaytiradi, puls tezligini o‘zgartirmasdan. Gidroxlorotiazid - tiazid diuretikidir. U distal buyrak tubi darajasida natriy va xlor ionlarining chiqarilishini oshiradi. Gidroxlorotiazid bilan davolashni boshlaganda, natriy va suyuqlik chiqarilishi oshishi natijasida qon tomirlaridagi suyuqlik hajmi kamayadi, bu esa arterial bosimning pasayishiga va yurak chiqishining kamayishiga olib keladi. Giponatriemiya va suyuqlik hajmining kamayishi natijasida renin-angiotenzin-aldosteron tizimi faollashadi. Angiotenzin II konsentratsiyasining reaktiv oshishi arterial bosimning (AHD) pasayishini qisman cheklaydi. Davolash davom etganda, gidroxlorotiazidning gipotenziv ta'siri umumiy periferik qon tomir qarshiligini pasaytirishga asoslanadi.

Ikki tomonlama buyrak arteriyalari stenoziga yoki yagona faol buyrak arteriyasining stenoziga ega bemorlarda RAASga ta'sir qiluvchi dori vositalarini qo‘llaganda, sezilarli pasayish va buyrak yetishmovchiligi rivojlanish xavfi oshadi. Engil yoki o‘rta darajadagi buyrak yetishmovchiligi bo‘lgan bemorlarda K+, kreatinin konsentratsiyasini qon serumida davriy aniqlash tavsiya etiladi. Tiazid diuretiklarini buyrak yetishmovchiligi bo‘lgan bemorlarda qo‘llash azotemiya rivojlanishiga olib kelishi mumkin. Buyrak funksiyasini davriy nazorat qilish tavsiya etiladi. O‘rtacha OTSK va/yoki giponatriemiya (diuretiklar bilan davolash, osh tuzini cheklash, diareya yoki qusish natijasida) bo‘lgan bemorlarda, preparatning birinchi dozasi qabul qilingandan keyin klinik jihatdan sezilarli AHD pasayishi rivojlanishi mumkin. Preparatni qo‘llashdan oldin ushbu buzilishlarni tuzatish zarur. Og‘ir XSN, buyrak arteriyasi stenoziga ega bemorlarda RAAS holatiga ta'sir qiluvchi dori vositalarini qo‘llash, AHDning ortiqcha pasayishi, giperaazotemiya, oligouriya yoki, kamdan-kam hollarda, o'tkir buyrak yetishmovchiligi rivojlanishi bilan birga bo‘lishi mumkin. Qandli diabetga ega bemorlarda insulinning yoki og'izdan qabul qilinadigan gipoglikemik dori vositalarining dozasini tuzatish zarur bo‘lishi mumkin. Tiazid diuretiklari bilan davolash davomida latent qandli diabet shakli namoyon bo‘lishi mumkin. Ba'zi hollarda tiazid diuretiklarini qo‘llash giperkotsemiyaga va podagra rivojlanishiga olib kelishi mumkin. Davolash davrida qon serumida elektrolitlar konsentratsiyasini davriy nazorat qilish zarur. Preparat tarkibida bo‘lgan telmisartan giperkaliemiya rivojlanishiga olib kelishi mumkin. Preparatni qo‘llashda klinik jihatdan ahamiyatga ega giperkaliemiya qayd etilmagan bo‘lsa-da, uning rivojlanish xavfini oshiruvchi omillar sifatida buyrak va/yoki yurak yetishmovchiligi va qandli diabetni hisobga olish zarur. Gidroxlorotiazid kaltsiy chiqarilishini kamaytirishi va (kaltsiy metabolizmi buzilishlari bo‘lmasa) o'tkinchi va ahamiyatsiz giperkalciyemiya keltirib chiqarishi mumkin. IBC bo‘lgan bemorlarda AHDning sezilarli pasayishi miokard infarkti yoki insultga olib kelishi mumkin. Preparat zarur bo‘lganda boshqa antihipertenziv dori vositalari bilan birgalikda qo‘llanilishi mumkin. Davolash davrida diqqatni talab qiladigan va tezkor psixomotor reaktsiyalarni talab qiladigan potentsial xavfli faoliyatlar bilan shug‘ullanishda ehtiyot bo‘lish zarur (masalan, avtomobil haydash). Preparat bolalardan uzoq joyda saqlanishi va amal qilish muddati tugaganidan keyin foydalanilmasligi kerak.