faol modda: inson insulini genetik muhandislik 3,50 mg (100 ME);

qo'shimcha moddalar: sink (sink xlorid shaklida), glicerin, fenol, metakrezol, natriy gidrofosfati dihidrat, protamin sulfat, xlorid kislota 2M eritma, natriy gidroksid 2 M eritma pH 7,3 gacha, in'ektsiya uchun suv.

Preparat 30% inson insulini va 70% izofan-insulini o'z ichiga oladi. 

 Qandli diabetni davolash. 

Farmakologik ta'sir — gipoglikemik. Maxsus plazmatik membrana retseptori bilan o'zaro ta'sir qiladi va hujayraga kirib, hujayra oqsillarining fosforilatsiyasini faollashtiradi, glikogen sintazini, piruvat dehidrogenazasini, geksokinazani rag'batlantiradi, yog' to'qimalaridagi lipazani va lipoprotein lipazani inhibe qiladi. Maxsus retseptor bilan birgalikda, hujayralarga glyukoza kirishini osonlashtiradi, to'qimalar tomonidan uning qabul qilinishini kuchaytiradi va glikogenga aylanishini ta'minlaydi. Mushaklardagi glikogen zaxirasini oshiradi, peptidlar sintezini rag'batlantiradi.

Preparatni ishlatish taqiqlanadi agar Penfill kartirajining yuzasida har qanday shikastlanishlar mavjud bo'lsa.

 

Bir qator dori vositalari mavjud bo‘lib, ular insulinga bo‘lgan ehtiyojga ta’sir qiladi. Insulinning gipoglikemik ta’sirini kuchaytiradi: peroral gipoglikemik preparatlar, monoaminooksidaza ingibitorlari, angiotenzin aylantiruvchi ferment ingibitorlari, karboangidraza ingibitorlari, neselektiv beta-adrenoblokatorlar, bromokriptin, sulfonamidlar, anabolik steroidlar, tetratsiklinlar, klofibrat, ketokonazol, mebendazol, piridoksin, teofillin, siklofosfamid, fenfluramin, litiy preparatlari, etanol saqlovchi preparatlar. Insulinning gipoglikemik ta’sirini susaytiradi: peroral kontratseptivlar, glyukokortikosteroidlar, tireoid gormonlari, tiazid diuretiklari, geparin, tritsiklik antidepressantlar, simpatomimetiklar, danazol, klonidin, kalsiy kanali blokatorlari, diazoksid, morfin, fenitoin, nikotin.

Rezerpin va salitsilatlar ta’sirida preparatning ta’siri ham susayishi, ham kuchayishi mumkin.

Beta-adrenoblokatorlar gipoglikemiya simptomlarini niqoblash va gipoglikemiyani bartaraf etishni qiyinlashtirishi mumkin.

Oktreotid/lanreotid insulinga bo‘lgan ehtiyojni ham kamaytirishi, ham oshirishi mumkin.

Alkogol insulinning gipoglikemik ta’sirini kuchaytirishi va uzaytirishi mumkin. Tiazolidindionlar guruhi preparatlari va insulin preparatlarini bir vaqtda qo‘llash. Tiazolidindionlar va insulin preparatlari bilan davolangan bemorlarda, ayniqsa, bunday bemorlarda yurak yetishmovchiligi rivojlanish xavfi omillari mavjud bo‘lsa, yurak yetishmovchiligining rivojlanish holatlari haqida xabar berilgan. Tiazolidindionlar va insulin preparatlari bilan kombinatsiyalangan terapiya buyurilganda ushbu holat inobatga olinishi kerak. Bunday kombinatsiyalangan terapiya buyurilganda bemorlarda yurak yetishmovchiligi belgilari va simptomlari, tana vaznining oshishi va shishlar mavjudligini aniqlash uchun tibbiy tekshiruvlar o‘tkazish zarur. Agar bemorlarda yurak yetishmovchiligi simptomatikasi yomonlashsa, tiazolidindionlar bilan davolashni to‘xtatish kerak.

Nomutanosiblik

Insulin suspenziyasini infuziya eritmalariga qo‘shib bo‘lmaydi. 

 

Insulinni haddan tashqari dozasini aniqlash mumkin bo‘lgan aniq doza belgilanmagan, biroq bemorga ehtiyojidan ortiqcha yuqori dozalarda yuborilganda, turli darajadagi gipoglikemiya holati rivojlanishi mumkin.

Yengil gipoglikemiyani bemor o‘zi bartaraf qilishi mumkin, og‘iz orqali glyukoza yoki shakar saqlovchi oziq-ovqat mahsulotlarini qabul qilish orqali. Shuning uchun, qandli diabet bilan kasallangan bemorlarga doimo o‘zlari bilan shakar, shirinliklar, pechenye yoki shakar va glyukoza saqlovchi ichimliklarni olib yurish tavsiya etiladi.

Og‘ir holatlarda, bemor hushini yo‘qotganda, vena ichiga 40% dekstroza (glyukoza) eritmasi yuboriladi; mushak ichiga yoki teri ostiga glyukagon (0,5 mg - 1 mg) yuboriladi. Hush qaytgandan so‘ng, bemorga gipoglikemiyaning qayta rivojlanishini oldini olish uchun uglevodlarga boy ovqat qabul qilish tavsiya etiladi. Og‘ir gipoglikemiyada bemorni zudlik bilan shifoxonaga yotqizish talab etiladi.